15 Temmuz akşamıydı. Parkta çocukları eğlendirirken internette okuduğumuz bir haberle ailemizin ve bizim gibi hayatını eğitime adayan ve ahlaklı bir nesil yetiştirmeye çalışan binlerce insanın önceden planlanan hain bir planın nasıl kurbanı olduğunun şokunu yaşadık herkes gibi… Bir rüya olsa da rüyadan uyansak dediğimiz anlar dakikalar kargaşa ve kaos… Gönlümüzden dökülen dualarımız. Milletimize zarar gelmesin diye ağladığımız duygulandığımız anlar.
Hala bu kirli planı anlayamazken bir anda darbenin failleri bizler olmuştuk. Yaşayacaklarımızın çok başındaydık… 16 Temmuz; ev sahibimizin kibarca “biz sizden çok memnunduk, bunu söylerken bile çok üzülerek söylüyoruz, evimizden çıkar mısınız” söylemiyle irkildik. Her gün duyduğumuz haberlerde karıncayı incitmekten korkan, komşusunu rahatsız etmekten haya eden bu insanların gözaltı ve tutuklanma haberleri nasıl bir kirli planın üzerimizde oynandığını gösteriyordu.
Artık her gün her kapı çaldığında acaba geldiler mi diye yürek hoplamasıyla günlerimiz geçmeye başladı. Ama en çok korktuğumuz evlatlarımız oldu. Çünkü bu hukuksuzluk “o” saçının teline bile kıyamadığımız evlatlarımıza uygulanan muameleydi. Bu durumu yaşayan arkadaşlarımızın evlatlarının sosyal hizmetlere verilmesiydi. Korkuyorduk aynı duruma düşmelerinden.
Maddi sıkıntılar bu süreçte ayrı bir imtihanımız oldu. Fakat şunu biliyorduk ki rızkı veren Allah’tı.. Çok şükür. Yaşananlar yanında ona sıkıntı demek yanlış olur. Bu yaşananlar öyle etkilemişti ki sağlığımızı zorladı. Üst üste iki ameliyat geçirdim. Bir ay arayla birini atlatmadan diğeri… Hayatımda hiç bu duygular içerisinde olacağımı düşünmezdim. İlk defa ameliyat olmaktan korkmadan hemen ameliyat olmak istedim. Çünkü hürriyetin her şeyden önemli olduğunu öğrendik… Kapım hangi anda çalınacağını, hasta halimle bizleri almalarından korkuyordum. Hatta ameliyattan çıkınca almalarından… Çünkü benim bu yaşadıklarımı yaşayanlar vardı… Ameliyat masasından alınanlar ya da çıktıktan sonra alınanlar…
Ameliyattan önce ve sora konuşamamıştım. Hep şu duyguları yaşadım; ya bu haldeyken gelirlerse bu hukuksuzluğun içinde hakkımı nasıl savunurum diye. Gerçi savunsan da nafile, hukuk çoktan rafa kaldırılmıştı zaten… Her bir gün bittiğinde bugün de bitti gelmediler, çok şükür, derken ertesi günün gecesini sabahını gündüzünü akşamının endişesini yaşıyorduk… Bu yaşanılanların bitmesi ve adaletin yerine gelmesi haklarımızın duyurulması adına sizlerden yardım istiyoruz…
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/05/16/hasta-halimle-gozaltina-alinma-korkulari-arasinda/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder