Unuttuk kendimizi, her şeyin zevki de gitti,
Hazan esti, tatlı hülyalarımızı eritti;
Ümidimiz teveccühe bağlı, bunda şüphe yok,
Bilinmez, o “Erhamür’r-Râhimîn” ne murat etti!..
Sırada hoş bir tecellî olabilir, bekle, gül!..
O tecellinin esbabı ise bir duru gönül;
Nezih gönüllere nazar eder edince Rahman,
Bir sağanağa dönüşür, boşalır gürül gürül.
Canlanır ölüler yeniden inayet elinde,
Bin bir nağme duyulur sinelerin her telinde;
Güler ve raks eder çemenler en nazik dillerle,
Bahar türküleri duyulur güllerin dilinde.
Yazının Kaynağı: Çağlayan Dergisi https://caglayandergisi.com/2019/05/01/umit-ve-inkisar/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder