Eşim bir vakıfta muhasebeci olarak çalışıyordu. 3 çocuğumuz var. Günlerimiz gayet mutlu ve huzurlu geçiyordu. Bundan 3 yıl önce koruyucu aile sistemiyle ilgili bir tanıtım izledim. Eşime anlattığımda bizde koruyucu aile olalım dedi. Ben de aynı fikirdeydim. Çocuklarımızın da onayını alarak sosyal hizmetlere başvurumuzu yaptık. Prosedürü ağır ve masraflı olmasına rağmen yılmadık. 4. çocuğumuzun hayaliyle beklemeye başladık.
Tam 3 yıl sonra çok şirin 3 buçuk yaşında bir kızımız olacaktı. Alışma sürecinde sık sık kuruma gidip kızımızla parkta oyunlar oynuyorduk. En küçük çocuğumuz 13 yaşında olduğu için eşimle birlikte tekrar çocuklaşmıştık. Çocuklarımda merak ve heyecanla bekliyordu. Bu arada annemin, akrabalarımızın ve dostlarımızın nasıl tepki vereceğini bilmiyordum.
Özellikle annemden çekiniyordum. Çocuklarımdan dolayı çok yorulduğumu düşünürdü çünkü… Ama bir gün annem ve teyzelerime resimlerini gösterdiğimde çok desteklediler. Dostlarımızda şaşırdı öncelikle. Nihayet o beklenen gün geldi 18 Mart 2016 da küçücük kızımızı aldık. İlk günler tedirgindi. Ama çok kısa zamanda birbirimize alı
ştık. Özellikle annem ve teyzemlerin kabullenişi muhteşemdi. Sık sık gelir olmuşlardı. Ayda bir kızımızı kuruma götürüyorduk. Gerçek ailesiyle görüşüyordu. Bizi de genelde müdür bey ağırlardı. Bir keresinde 160 koruyucu ailemiz var. Kalitede ilk 10 aileden birisiniz dedi. Her buluşmamızda da kızımızın çok şanslı olduğunu söylerdi.
Rüya gibi günler yaşarken 15 Temmuz kabusumuz oldu. Eşimin çalıştığı vakıf kapatılıp mallarına el kondu. Artık işsizdik. Daha üzerinden bir ay bile geçmemişti ki kurumdaki bizden sorumlu memur aradı. İşsiz olduğumuzdan kuzucuğumu geri alacaklarını söyledi. Yıkılmıştım. Eşim iş bulurum zaten İstanbul’dan abim iş için çağırıyor demesine rağmen kabul etmedi. Halbuki dul, bekar isteyen herkese çocuk veriyorlardı.
Yine de sık sık kuruma gider kuzumu görürüm diyordum. Teslime gittiğimiz gün her gün odasında olan müdür kaçmıştı. Memurda bize karşı çok kabaydı. Bir daha asla göremeyeceğimizi söylediğinde 2.kez yıkıldım. Çocuk kucağımdan inmek istemiyordu. Ağlaya ağlaya aldılar. Günlerce eşimle yuvanın dış duvarından kızımızı görme umuduyla baktık. Ama nafile meğer hemen başka bir aileye vermişler.
Devletimiz için insan psikoloj
i
si bu kadar mı önemsizdi. Ben eşim ve çocuklarım çok özlüyoruz. Bu özlemimizi kim giderecek. Sorumlular üzüntümüzden mesul değil mi? Ya kızımız küçücük yaşıyla bütün olanları anlayamayacak belki de en kötüsü ömür boyu bize kızacaktı. Madem teröristtik en baştan çok sıkı araştırmalar yapıp onayımızı valilikten vermişlerdi. 5 ayda ne değişmişti?
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/02/18/koruyucu-aile-olarak-bir-kizimiz-vardi/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder