Çok değerli ve kıymetli kardeşlerim uzaklardan sesleniyorum sizlere ama biliyorum bu seslere sizler çok yakınsınız. Bugün seslerimizi biraz buruk duyacaksınız ama lütfen bunları halimizden şikayet olarak algılamayın. Dertlerimizi duyurduğunuz ve bizlere teselli olduğunuz için Allah sizlerden ebeden ve daimen razı olsun. Kardeşlerim, bundan 9 ay önce benim evde olmadığım bir gün evimizin kapısı tam da sabah namazı vaktinde çalar. Evde eşim ve 7 aylık kızım kapıyı açar, karşılarında ilk kez polis görürler ve haliyle çok korkarlar. Eşim suçsuz demelerine aldırmadan “öyledir ama savcının emri var” derler. Beni evde bulamayınca tutanak tutup giderler.
Sekiz gün sonra emniyete avukatımla gittim, ifade verdim ve beni bir gün nezarethanede tuttular, daha sonra savcıyla görüştürdüler. O da alaycı ve aşağılayıcı bir şekilde ifademi aldı ve beni tutuklama talebiyle mahkemeye sevk etti. Mahkeme tutuksuz yargılama ve denetimli serbestlik ile serbest bıraktı. Eve gittiğimde eşim çok tedirgindi, tekrar gelirler korkusu oluşmuştu. Ben de eşimle evden uzaklaştım. Başka bir yerde kalıp eşime teselli olmaya çalıştığım günlerde eşime daha önce çalıştığı ilden, yani Erzincan’dan bir mesaj geldi; eşim de 3 ayrı suçtan aranıyormuş ve ifade vermek için Erzincan’a gitmesi gerekiyormuş. Eşim, 7 aylık kızım ve ben otobüsle yola çıktık Denizli’den Erzincan’a. 18 saatlik bir yolculuk sonunda Erzincan’a geldik ve bir avukatla görüştük. O bize ifadeyi sakın vermeyin, ifade verenleri hemen içeri atıyorlar ve içeridekilerin durumu çok kötü, siz hemen gidin evinize dedi. Erzincan’da 2 saat durduk, tekrar yola çıktık. 18 saatlik dönüş yolunda 2 kere arama oldu ve herkese kimlik kontrolü yaptılar ama Allah’ın hikmeti ikisinde de bize kimlik sormadılar. Çok şükür Denizli’ye geldiğimizde eşimin hala kendi evimize polisler gelir korkusu devam ediyordu. Bir müddet başka bir yerde kaldık, eşimi emniyete gitmek için ikna ettim. Emniyete ifadeye avukatla birlikte gittik; 4 saat ifade verdik, eşimden 40 sayfa imza örneği istediler; 1200 tane imza attı ve serbest bıraktılar. Benim 2. mahkeme bir ay sonra oldu ve 2. mahkemede de tutuksuz yargılanmam devam etti ama mahkeme seyrinin dışında aynı dosyada olduğumuz kişilerin evlerine polis baskını yapıldığını öğrendim. Arkadaşların evlerine polisler gelince biz de kendi evimizi güvenli göremedik, evden ayrıldık. Suçlu olduğumuz için değil suçsuz yere hapis yatmak istemediğimiz için kaçıyorduk keza nasıl hukuksuzluklar yapıldığına hem yakinen şahit olduk hem anlatılanlardan biliyorduk. Biz evden çıktıktan sonra polisler yine gelmişler, evde kimseyi bulamayınca kapıyı kırmışlar, içeride arama yapmışlar. Bu olaydan sonra biz il dışına çıktık. 5 aydır il dışında yaşıyoruz. Bu süre içerisinde polisler bir kere daha gelmişler, yine arama yapmışlar. Yani çok kıymetli insanlar, 9 ay içerisinde bizim evi bizden çok polisler kullandı. Kendi evimizi unuttuk. Bu zulmün bitip tekrardan her şeyin eskisinden çok daha iyi olmasını Cenabı Allah ’tan niyaz ediyor ve zulüm altındaki insanların bir an önce hürriyetlerine kavuşmalarını sabırla bekliyoruz inşallah.
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/03/12/kendi-devletimizden-kacar-olduk/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder