21 Temmuz günü kızımın doğum sancısı ile kıvranırken nst kapısında eşime gelen açığa alındınız mesajı ile güneş batmaya başladı. Gece doğum sancısı ile hastaneye yatıp 22 temmuz günü anne oldum.
Son gününe kadar vatan sevdalısı normal bir vatandaşın kızı olarak büyüyen kızım dünyaya gözünü açtığında “vatan haini(!) “ diye yaftalanan bir babanın evladı olarak dünyaya geldi. 14 ekim günü gelen bir telefonla da annesine de aynı yaftaya giden yol açıldı. Açığa alındım.
29 Ekim günü babası 7 Şubat da ise annesi ihraç oldu. 7 Şubatdan sonra çok karanlık günler başladı. 7 ay boyunca yatak odasında günün büyük çoğunluğunu kızına bakarak ağlayan korkuyla geçen günler dakikalar. Ama hiç bitmeyen gözyaşı.
Bazı geceler uyuyan kızımın ellerini öpüp sabah 6 civarı balkondan bakarak günün aymasıyla bugün de bitti ; bugün de gelmediler bir gün daha kızımlayım diyerek ağladım.
Bazı geceler bu yaşadıklarım ölmekten hafif değil diyerek ciğerimin sökülmesi. Bir gece 3’te yaşadıklarımın ağırlığına dayanamayarak emniyetin önüne gittim. Babamı aradım ben gidiyorum ne olacaksa olsun. Ben öldüm nefes alamıyorum yeter artık diyerek hıçkırıklarla ağladığım gece.
Babamın hayatımda o gün döktüğü gözyaşlarını unutmam. Kanım kurusa unutmam. Sözleri sadece şu oldu. Kızım acımazlar, sen suçsuzsun demezler, gözleri dönmüş aslanlara yem olmanı seyrettirme bize yalvarırım yapma. Zaman geçsin belki bu gözü dönmüşlük akla yerini bırakır; O zaman birlikte gideriz; demesiyle döndüm eve. Bir bataktı beni yutmak üzereydi Hamd olsun bugün hayattayım, çok acı birikti arkamda. Hatıra gelince bile beni kıvrandıran belimi büken acılar.
Kendim gidip teslim oldum. Tem’de ki polisin bilgilerimi girerken usulca bana ; – Hocam kızını anlat, durumundan bahset. Kızını sürekli dile getir ifade de demesini de unutmam. Korkuyordu ama bana kalbinden gönderdiği şefkat yetmişti. Selam olsun sana ve senin gibilere.
Eşim 1 yıl adli kontrol ile haftada 3 gün imza atmasına rağmen mahkemede tutuklandı. Bakın çok net söylüyorum. 3 yıldır yaşadığım imtihanların en kaldırılabiliri eşimin tutuklanması idi. Geride bıraktığım acılar o denli büyüktü ve o denli pişirdi ki ; amenna deyip geldik bugün’e.
Çok zordu geçti. Çok zor geçiyor. Çok zor geçecek. Batan güneş doğmaya mahkum. Ya doğacak ya kıyamet kopacak. Kıyamet koparsa asıl adalete güneş doğarsa hak ettiğimiz ama yetmeyecek aydınlığa ulaşacağız inşallah.
Ama bu süreçte gizli kahramanlarda vardı. Rabbim onlardan razı olsun eşimin ve benim arkadaşlarım bizi hiç yanlız bırakmadılar. Maddi ve manevi desteklerini esirgemediler… Her ay bana ihtiyacıma binaen bir miktar verdiler… Rabbim iki cihandada hizmet erlerinden razı olsun nasıl burda sahip çıktılarsa onlarada mahşerde sahip çıksın Rabbim….selametle..
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/04/02/batan-gunes-dogmaya-mahkum/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder