Selamun Aleyküm
Ben, Şehzadeler şehri diye bilinen şimdilerde zulmün adresi olan Manisalıyım. 2 Erkek 1 kız üç çocuk annesiyim. Eşim MEB de öğretmendi. Mutlu ve mesut 5 kişilk bir ailemiz vardı.15 Temmuz 2016 sonrası başlatılan ihraçlardan bizde nasibimizi aldık. İhraç ettikleri yetmedi herkesin kapısına bir terörist gibi gelip g.altıları tutuklamaları başlattılar. Eşimin ve benim birçok tanıdığımız tutuklandı.Aynı akibetle karşılaşmamak için eşim evimizden ayrı yaşamaya başladı.
Ben panikatak rahatsızlığı olan biriydim. Bu zaman zarfında yanlız kaldığım için her salı ve perşembeleri gelenek haline getirdikleri Manisa’da ki gözaltılardan dolayı üzüntüden bayılma nöbetlerim başladı.
Eşim eve geldiğinde benim koridorda veya salonda baygın şekilde bulunca ayrı kalmayalım endişeleniyorum dedi. Ve evimizi terk etmek zorunda kaldık.
Manisada aylarca başka adreste kaldık. Eşim de ben de Manisalı olduğumuz için tadıklardan dolayı dışarı çıkamaz olduk. Memleketimiz bize adeta üstü açık hapishane oldu. Çocuklarım okula yanlız başına gidiyor biz ise bebeğimiz yanımızda dua ederek bu kara günlerin geçmesini bekliyorduk. Kızımda psikolojik problemler arttı. Eşim ve iki çocuğumla İzmir’e hicret etmek zorunda kaldık. Büyük oğlum yanlız başına kaldı üniversiteye, Hukuk fakültesine girmek için çalışıyordu. Yaşananlar onu da haliyle etkileyince istediği bölüme az bir puan farkıyla giremedi. Sonra da girsem ne olacak gelecek adına endişeliyim deyip yurtdışına gitme kararı aldı. Nihayetinde dünyanın öbür ucuna Kostarika ya gitti.
Ailemiz bölünmüştü iki küçük çocukla kaldık buralarda. Bunca yaşadıklarımız iyice psikolojimizi bozdu. Her geçen gün bayılma nöbetlerim arttı. Doktora gittik epilepsi teşhisi koydular. Eşim yurtdışına çıkalım dedi ama rahatsızlıklarımdan dolayı göze alamadım.Hergün ölümünü bekleyen hasta misali eşimin evden işleri için dışarı çıkışı, beni tedirgin ediyordu. Tam olmasada bir düzen kurmuştuk bir arada yaşıyorduk. Fakat Ailem beni ve eşimi İhbar etmişlerdi Daha önce Manisada iki çocuğum evde yanlız kalır iken eşime gözaltı yapmak için gelinmişti.İzmir’e geldik yine ailem peşimizi bırakmadı.Benim için emniyete kayıp ilanı vermişler yollarda gbt olunca veya hastaneye gidince yakalanmam için bu yolu bulmuşlar. Hastaneye de gidemez oldum.
Bu sabah yani 08 Mart 2019 günü;
Manisa’da salı veya Perşembe gözaltı geleğinde alınmak nasip olmamıştı.Ama İzmirde alınmak varmış kaderimizde.
Sabah vakti polisler kapımızda görünce fenalaştım.Beni ve eşimi gözaltına alacaklarını söylediler.küçük bebeğim olmasına rağmen hakkımda hiçbir dosya olmamasına rağmen çocuklarımı komşuya bırakıp emniyete gittik.Sabah vakti hastalık sebepleri ve herhangi bir dosyamın olmasından dolayı beni serbest bıraktılar.Eşim şuan gözaltında adeta kara bir bulut çöktü üzerimize.Ne diyeyim Ne söyleyeyim bilemiyorum…
Rabbimden dileğim en yakın zamanda aydınlık günlerini getirsin ülkemize.
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/03/19/ailem-ihbar-edip-kayip-ilani-vermis/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder