Bir kolejde ana sınıfı öğretmeniydim. Cıvıl cıvıl çocuk sesine hasret kaldım 1 yıldır. 2 milyon kişinin içinden kazanıp alın teriyle aldığımız diplomamızı hiçe saydılar. Kazanılmış en doğal hakkımızı bir çırpıda elimizden aldılar. Eşimle birlikte işsiz kaldık. Ne yaparız diye düşünürken iş aramaya koyulduk. Sanayide bir mobilya imalatı yapılan dükkanda iş bulduk. Hiç bilmediğimiz makinaları öğrenmeye çalıştık. Aylık 1000 liraya 12 saat çalışıyorduk. Eşim ve ben iki kişi anca evimizi geçindirebiliyorduk. Ta ki birgün kapımızı polisler çalana kadar. Eşimi gözaltına aldılar ve derken tutukladılar. İkinci bir yıkım oldu benim için çünkü; 1. Sınıfa başlayacak bir kızımız vardı ona bu durumu nasıl anlatabilirim ki.
Babanın iş yeri değişti. Oradaki makinaları babandan başka kimse kullanmasını bilmiyor dedim. Tabi gel zaman git zaman kızım anladı herşeyi. Küçücük bedeniyle güçlü görünmeye çalışıyor. Ben üzülmeyeyim diye artık babasını sormuyor. Tabi ben çalışmaya devam ettim görümcem yanıma geldi. O kızımla ilgileniyor. Bende çalışıp eve ekmek getirme telaşındayım. Günler geçiyor. Hergün mutlu sona bir adım daha yaklaşıyoruz ümidiyle yaşıyorum… Oynanan bu tiyatro hem eşimden hemde çok sevdiğim öğrencilerimden ayırdı beni. Bu ayrılıkların bir an önce son bulması dileğiyle.
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/01/24/bizi-ayiran-tiyatro/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder