12 Ağustos sabahı ailemiz için farklı bir sabahtı; sabahın erken saatlerinde kaynım evinden alınmış ve kız kardeşine de “valizini hazırla, seni de alabiliriz” demiş polisler, tabi biz bunu duyduk üzüldük.
Aynı gün akşam saatlerinde babamlara gelmişler bu defada eşim için (ikametgah adresimiz babamın evi). Biz evde yoktuk, babama “hazırlan seni götüreceğiz” demişler. Babam diyaliz hastası ertesi günü mutlaka diyalize girmesi gerekiyor; “oğlum, ben hastayım ve yarın diyalize girmem gerekiyor” demiş, komutan ise acımasızca “Amca senin diyaliz hastası olman bizi ilgilendirmiyor, gelen emir bu” demiş ve eklemiş: “DAMADIN GELSİN SENİ BIRAKALIM”. Ben babamın hayatı karşılığında eşimi teslim ettim zalimlerin eline arkasından bakakaldım.
Çaresizdim, iki küçük çocuğumla ne yapacağımı bilemedim. Büyük oğlum (büyük dediğime bakmayın, o zaman 2 buçuk yaşındaydı) babası gözünün önünden ayrılsa ‘babam yede’ diye soran hiç bir zaman anne diye ağlamayan ‘baba’ diye ağlayan minik yürekli yavrum ertesi sabah erken saatlerde baba diye çığlığı bir bastı, sakinleştiremedik. O ağladı ve henüz olayların farkında bile olmayan 1 yaşındaki küçük oğlum ona eşlik etti. Ve o gün sonmuş; bir daha baba diye ağlamadı, daha sonra babasına hiç gitmedi ve babasıyla konuşmadı. Sanki Rabbim onu ayrılığa hazırlamış gibi.
Ben ne yapacağımı bilemiyorum. Gözaltında ziyarete gittim, polis bana “gel bir soluklan, hasta mısın?” dedi, kucağımda büyük oğlum da var. Bende ‘yok’ dedim, hem ağladım hem anlatmaya başladım; ben geçenlerde arabayla yılanın üstünden geçtim hemen eşimi aradım yılana bir şey olmuş mudur ölmüş müdür ya zarar verdiysem hemen sadaka ver lütfen diye… Biz yılana bile zarar veremezken eşim şuan ülkesine zarar vermekten dolayı burada. Bu nasıl mantık bu nasıl vicdan dedim.
Eşim çıkarıldığı mahkemede zaman gazetesinde ve STV’de çekilen bir fotoğrafta yer aldığı için silahlı terör örgütüne üyelikten tutuklandı.
8 kişi tutuklandı; biri 76 yaşında, 1988 yılında emekli olmuş bir öğretmen de vardı.
Polisler bize görüşün diye 5 dk. izin verdi. Ben o ara hem eşimi teselli etmeye çalışıyorum hem de o amcayı izliyorum; kızı “babacım şu saatte şu ilacını alacaksın şu saate bu ilacı alacaksın” diye anlatıyor… Artık düşünün ilaç saatini bile karıştıra
n
birine siz silahlı terör örgütüne üyelik suçuyla tutukluyorsunuz.
Bütün yük omuzlarımdaydı bugüne kadar çok zorluk yaşadık eşimle ama hepsini omuz omuza verip Allah’ın yardımıyla aştık.
Yaşanan bu zulümlere lütfen sessiz kalmayın.
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/02/13/esimi-babamin-hayati-karsiliginda-teslim-ettim/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder