Tâhâ Yasin Yıldız
Sanırsın ki şâirlik taş attığın kör kuyu,
Gönlün sırça, âlem’se, bâbının kapıkulu.
Kelâm, mahz-ı selâmet, gönlün’se infirâhı,
Marifet ezmek midir kelimeden olguyu..
Gönül diyorum gönül! Nağmelerin aktığı,
Yâr eliyle örülmüş, âteş-i aşk dokulu.
Gamsızdaki gibi bir, üç beş çiğnem et değil!
Görünmez mızrak gibi, içine dert sokulu.!
O saray ki eşiği girilmekten aşınmış,
Sağlam, sâde, mihmandâr, misk u amber kokulu..
Yaşama âdâbının, bir gönül erbâbının,
Hayat denen vetire, çile yüklü okulu..
Kelime atlasında, dil denen şu pergeli,
Gezdirmekle olmuyor tumturaklı vurgulu..
Beyninden eritip de, ruhundan üfleyerek,
Kavuşturmak hayata, şiir denen kurguyu…
@Mühelhil
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/01/28/siirin-ruhu/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder