Bugüne kadar duyduklarımı yaşayacağım hiç aklıma gelmemişti. Onca yaşanan zulmü duyup, mağdurlara çok dua ediyordum ama imtihanı ben yaşamaya başlayınca, ettiğim duaların dil ile olduğunu ve şimdi gözyaşlarımın arasına ayrılık acısını katarak, ettiğimin dua olduğunu, yakarış olduğunu anladım.
Bana sorsanız, Eşim cezaevine alınalı üç ay oldu ve alındığı gece sabaha doğru 3 gibi yattı ve içimde çok derin bir sıkıntı var diyerek uyudu. Bizim zilimizde uyumamızdan tam üç saat sonra çaldı. Kapımıza gelenlere 7 yaşındaki ve 3 yaşındaki kızlarım şahit oldu… Her gün babalarını soruyorlar.
Polislerin evden alıp götürmelerini gördüler bir kere ve artık polis görünce korkar oldular. Her polis gördüklerinde anne babamı bu amcalar mı aldı, nerde babam, neden gelmedi, niye götürdüler babamı, ama babamı istiyorum artık cümlelerinin ardı arkası kesilmiyor. Büyük kızım ikinci sınıfta ve babana mektup yaz kızım, ben babanın olduğu yere göndereceğim mektubu deyince, kaç kere yazdım ama babam beni aramıyor, bana mektup yazmıyor, biliyorum babam öldü benim, deyip ağlıyor ağlıyor. Ne dersek diyelim kendi kapatıyor ve bir daha ağzını hiç açmıyor. İyice suskunlaştı.
Ne yapacağımı bilemez oldum hali ile iyice yıpranmış psikolojim ile onları üzüyor ve bir şey sorduklarında susun artık, bana da sormayın diyebiliyorum.
Çünkü ben de bilmiyorum eşim neden gözaltına alındı. Ne zaman gelecek ve neden böyle oldu. Bilmiyorum, tek bildiğim yavaş yavaş tükendiğimizdi. Ama Rabbimden aldığım güç ile dayanıyor ve dik durmaya çalışıyorum.
Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/02/28/cocuklarimin-sorularinin-cevaplarini-ben-de-bilmiyorum/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder